479DC730-47AF-473C-8493-25333AC7B2C6


 

Een nieuw bootje

Wat ik met uw belastinggeld ga doen?
Kijk het heeft weinig zin ermee te sparen
Dus laat ik eens in Griekenland gaan varen
Dat bootje kost me maar zo’n twee miljoen

De lucht azuur en kraakhelder het water
U blijft in eigen land? Ik zie u later!

Natuurlijk wordt er straks gezeurd, gezeverd
Maar ik heb WEL die oude ingeleverd!

Koning W.A. kocht een nieuwe sportboot van 2 miljoen Euro.

 

Polonaise

Sluit maar aan we doen de polonaise
We hebben nu al lang genoeg gewacht
Hier heb je een virus Hollandaise
Die heb ik van vakantie meegebracht

Allemaal naar binnen; polonaise!
Het leven hier in Brabant is maar kort
Mensenlief wat was het een malaise
Maar nu kunnen we los gaan volgens Jort

Hou nog even vol ‘t is polonaise
Anderhalve meter zegt geen fluit
Niet zo angstig kijken hoor Thérèse
Hoest gewoon maar lekker even uit!

Nou dat was een fijne polonaise
Genieten is het weer in het cafe
In die zakdoek, da’s geen mayonaise
Straks ligt heel Brabant weer op de IC

3F681545-0561-4668-829D-0703CD264234

Morgen weer!

Op maandagmiddag pik ik een terrasje
Ik kijk eerst heel onschuldig om me heen
Gelukkig past het in mijn vrouw haar tasje
Dan rijden we meteen naar Vinkeveen

Ik weet er een rustiek en bloemrijk stekje
Daar zet ik het terrasje even neer
We noemen het onmiddellijk ‘ons plekje’
De zon schijnt en er is gekwinkeleer

Dan klinkt er  zacht gemopper en gestommel
Een stem zegt ‘Nou dat heeft er ingehakt’
Mijn vrouw kijkt in haar tas tussen de rommel;
We hebben ook de ober ingepakt!

Hij rekt zich uit en strikt zijn vlinderdasje
Ik zeg dat ik me bij hem excuseer;
‘Geen punt , ‘t is hier geknipt voor dit terrasje
Wat kan ik voor u doen, mevrouw, meneer’

‘Maar denkt u wel aan anderhalve meter
De richtlijn, weet u,  het RIVM..’
Ik schuif mijn stoel naar achteren; ‘ Zo beter?’
‘Geen koortscontrole?’, vraagt mijn vrouw ad rem

Twee witte wijn, ’n copieus twaalfuurtje
Het wordt binnen een oogwenk geserveerd
Verrukkulluk zo’n Pinksteravontuurtje
Dat heb ik toch maar mooi gearrangeerd

Maar even later moet mijn vrouw een plasje
En ophouden dat heeft bij haar geen zin
Ze kijkt en schudt en grabbelt in haar tasje
Verdorie de wc zit er niet in!

Dus moeten we nu overijld vertrekken
‘Garçon breng snel de rekening, ik pin!
Want straks zit de bekleding vol met vlekken
Ga jij vast naar de wagen, ik pak in.’

‘Te laat’, kreunt zij, ‘ik draai straks wel een wasje
Dus doe maar rustig, racen helpt niet meer’
Dan horen we een stem vanuit haar tasje
‘Ik vond het ook gezellig, morgen weer?’

5F5EC51D-4859-4ED1-96CC-A2A223F336A4

 

De bouw

Er wordt naast ons huis een flat gebouwd, of beter een appartementencomplex of woondorado, zoals de vastgoedmarkt zich tegenwoordig vermomt. Vandaag begon onze dag dan ook iets na zevenen omdat men de werkzaamheden hervatte met het uitbikken van cementresten die gistermiddag in de aanvoerbakken waren achtergebleven.

Net als we zo’n beetje aan de meeste lawaaiterreur gewend zijn, wordt er uit het repertoire weer een nieuwe variatie opgedoken. Zoals het met een moker bewerken van ijzeren steigers en het op vol vermogen aanjagen van een slijpmachine voor betonblokken. En bleef het daar maar bij.

Bij de start van de bouw kregen we nog een keurige brief van de aannemer die ons verzocht geen aanstoot te nemen aan eventuele bouwgeluiden, die natuurlijk tot het uiterste beperkt zouden worden. Dat sprak vanzelf..
Zo zou men ’s ochtends alleen naar elkaar fluisteren, zijden doekjes om de voorhamers wikkelen en de bakstenen met een cellofaantje ertussen een voor een heel voorzichtig in de kruiwagen stapelen.
Waar mogelijk zou men zelfs pantoffels dragen.

De praktijk is echter dat om half acht de bouwvakradio, zo’n maxi decibellenbooster, op scherp gaat en al naar gelang wie er aan de beurt is om het station te kiezen, genieten we van vrolijke Beierse klanken, de ruigste vormen van Trash Metal en Nederlandse hits van topartiesten als Bolle Leo, Hepie en Hepie en Manke Nelis. Met als achtergrondkoor de voltallige ploeg werknemers op de steiger.

En als er niet gezongen wordt, dan wordt er wel geschreeuwd.
Zo is er een die een imitatie van een zeehond kent en toen daar een keer smakelijk om gelachen werd, besloot hij om dit succes tot op de laatste druppel uit te melken. Op de meest onverwachte momenten dringt het ‘HIOEE HIOE HIOE’ onze huiskamer binnen, gevolgd door het gebrul van een collega die heel leuk HOEONDELUL kan zeggen.
En als dat op is, weet een ander altijd nog wel een bekende voetbalkreet die ze nog van de tribune hebben onthouden..of een strijdlied waarvan de tekst na een regel naadloos overgaat in LA LA LA – LA LA – LA LA LA..

En kijk eens wat hebben we daar, als het net even stil is, een vrachtwagen met oplegger vol aluminium platen en we moeten blijkbaar even horen hoe die klinken.
De truck heeft ook een achteruitrijdwaarschuwpieper, en die kan ook bij stilstand een kwartier aan blijven staan.
En dan is het eindelijk 4 uur en spoeden ze zich huiswaarts, maar niet voordat er afscheid genomen is door bij het wegrijden, onder ons raam, met de claxon een laatste serie oorverdovende loeien te laten weerklinken, als voorproefje op de volgende ochtend.

Nog even doorzetten tot het lange Pinksterweekend, en zeg ik  HIOE…HIOE..HIOE!!!

160FA046-3D77-4083-9F18-B84C87C2D5AC

Op het terras

– Goedemiddag, u had gereserveerd?
Even zien..Groenteman,..uw tijdslot is van kwart voor drie tot tien over.
En u bent met? Gedeeld huishouden? Getrouwd nog wel..
Mag ik uw identiteitsbewijs, ook van u mevrouw..
Ik zie hier een andere..Oh uw meisjesnaam maar u bent wel met deze meneer?…al 40 jaar.. Zo zo, u houdt het uit zeg..

Even ‘n check, bent u verkouden? Nee, ook niet een beetje? Ik bedoel ‘n snufje..’n snotje.. Ja hooikoorts dat zeggen ze allemaal.. Blaast u even hard uit door de neus..u ook..nee flink snuiten, ‘t is uw moeder niet..
Koorts? Hoesten? Ik hoorde u net in de rij wel een keer kuchen..zo’n droog blafje.. ja lastig die thermometer, maar we moeten samen door de crisis heen hè..

U zit in vak C, tafel 9, bij de senioren, da’s wel zo gezellig..goed op de looprichting letten. Niet over de rode lijnen, anderhalve meter u weet het, en graag rustig achter elkaar aan, niet hollen.. alleen samen kunnen we dat virus…Ja, daar zit u niet in het zonnetje mevrouw, maar we kunnen niet alles hebben hè..Nog even..de bediening komt maar één keer langs dus als u denkt dat u twee consumpties wilt gebruiken dan graag meteen bestellen..,pinnen en opdrinken.

Bittergarnituurtje zei u? Tss..het is nu inmiddels vijf voor drie dus dat gaat ‘m niet worden, de keuken kan niet toveren,.. tenzij u het plateautje als take away..Niet vervelend doen meneer we moeten er samen uitkomen, u heeft de premier gehoord.
Dus gaat u nou lekker even dat terrasje pikken..We hebben er samen lang genoeg op gewacht..niet?

De familie Neuteboom van tien over drie, komt meteen achter u aan, ze staan al bij uw tafeltje tegen het hek te wachten, ja natuurlijk op anderhal..
Meneer Groenteman, mopperen gaat allemaal van uw tijd af hoor.. EEN dingetje nog, mocht u aandrang krijgen, u kunt nog niet van het toilet gebruik maken, in vak 7 staat een plascontain..

Hee, waar gaat u nou ineens heen, niet schoppen, laat die tafels staan, niet doen.., hou op!

B185E0E9-C1D2-4DFF-BE8A-5FF60249D693

 

Buddy

Een extra knuffelmaatje voor de lust
Daarmee kun je de huidhonger genezen
Dat stond bij het RIVM te lezen
En is in deze tijd gewoon een must

Dat hoef je mij geen tweede keer te zeggen
Toch even met het thuisfront overleggen..

( Voordat er duikers naar me moeten dreggen)

013A73A6-C99B-453E-B88B-30BF650532FA

 

Arm land

Al die ondernemers met hun spatschermen, rode anderhalve meter linten, gele stoepstrepen,timmerend aan hun terrasoverkappingen, driftig in de weer met handgel, doekjes, spuitbussen en deurbewaking. De ontroerende creativiteit van het Nieuwe Normaal. Met de moed der wanhoop past ons land zich aan. En buiten, de menigte, die overmoedig door alle dalende cijfers en een kluwen aan maatregelen zijn eigen verantwoordelijkheid neemt en er maar eens gezellig op uittrekt. Langs koopgoot, bos en hei en plas. En daar weer tussen, het rondwarend virus dat verlekkerd deze hernieuwde uitbarsting van levenslust gadeslaat. 

Arm land, in transitie tussen hoop en vrees. Geleid door politiek en viroloog, laverend tussen preventie en economie. ‘Had nog even gewacht’ tegen: ‘Gooi eindelijk de boel eens open. ‘Het duurt te lang’, zei de zorgmevrouw die ik aan de telefoon had. Een duivels dilemma. Elke keus is discutabel.
Tastend op weg naar een andere tijd, met minder voor meer. 

Verwacht de grote bek bij het claimen van de schaarse ruimte in het OV. Wie durft straks het cafe nog in. Hoe ver reikt het elastiek van de solidariteit. Hoe kijken we op de camping naar onbekenden in de tent naast ons. Wat doen we met de buurtbarbeque, de sportschool, de morrende stadions. Wie raak je nog aan na de tweede golf.

Iedereen viroloog en piskijker, hoe wankeler het beleid hoe harder het rumoer gaat toenemen, profeten willen hoe dan ook gehoord,  Maurice de Hond voorop. Besmet met het infovirus klap ik de Ipad een dag dicht, het duizelt. De wind is voor even naar het noorden gedraaid en jaagt de zonaanbidders naar binnen.
En toen werd het zomer..

F80D7845-555C-49B6-B9D5-A5FB4F5B98A7

 

 

Vrijheid. Een woord met mooie lichte klinkers, blauw als een lentehemel zonder vliegtuigstrepen.

Rotterdam in de oorlog. Twee families in een kerktoren boven het orgel op een verborgen zolder, jarenlang benauwd, tochtig, steenkoud of bloedheet. Dag na dag elkaars gezelschap verdragend op enkele vierkante meters. Zonder Netflix of Playstation, ‘n  zinken emmer, geboortes, jonge kinderen. Vanuit een klein hoog raampje de buitenlucht. Onvoorstelbaar.

Vrijheid, als ze in de lente (altijd weer die lente) van 1945 via een steile ladder afdalen naar de kerk, tussen de banken door strompelen, de zware deur open duwen en dan het bombardement van zonlicht, stemmen, dansende straten. Gered. Maar veel anderen werden verraden, aangegeven, verkocht. Hoe kun je.

Ik denk niet eens bij iedereen uit haat of antisemitisme, maar gewoon omdat de gelegenheid zich voordoet, het je gevraagd of bevolen wordt. Of is het zo dat mensen zich kritiekloos schikken in de opgelegde orde?

Vrijheid. Ik zit samen met mijn lief nu al twee maanden in volledige lockdown. Dat moet omdat een van ons tot de absolute risicogroep hoort. Geen mens komt binnen, we schuwen contact en eens per week schuifel ik schichtig na 11 uur s’avonds over straat met de vuilniszak. Handschoenen aan voor de deurklink of trapleuning, het virus hecht zich en loert overal. Gaat overigens goed en we vermaken ons prima, geen vergelijk.

Maar zie hoe deze tijd je zelfbeeld bij de kladden grijpt.
Aan de overkant van de straat gaat op een zonnige middag de deur open en nestelt een gezelschap van zes mannen zich op keukenstoelen op het trottoir. Gemiddelde afstand een centimeter of 20. Bier erbij, blue tooth speaker, zwaaien naar passerende buurvrouwen.
Chill, tenminste voor 1 maart. Nu schiet me dit als isoleman in het verkeerde keelgat.

Voor ik me realiseer wat er gebeurt, heb ik met de iPhone al een foto gemaakt, in eerste instantie voor mijn whatsapp-groepje met als titel: ‘Het Nieuwe Normaal’.
Dan schiet als vlammende behoefte door me heen om de politie te bellen en ze aan te geven. Dit is toch!…

Aangeven… Een onbekende gewaarwording. Op tijd vind ik de stok om mezelf een tik te geven. Maar toch… Vrijheid, bezetting, herdenken. Zou ik? Toen? Kan ik voor mezelf instaan zoals ik altijd gezegd heb? Sinds die middag schrijnt de gedachte en maakt dat ik bij Dodenherdenking langer naar buiten staar dan de jaren ervoor.

97F29DC9-1D45-42E9-94F1-0442282119ED

 

Mondo

Eens even niks te Corona-en. Weleens naar Mondo gekeken?
Heuu!?
Precies! Cultureel programma van de VPRO op de zaterdagavond. Met veel heisa aangekondigd als alternatief voor Vrije Geluiden, die prachtige 4 sterren muziektraktatie op de zondagochtend, gevolgd door ‘Boeken’ het uitgebreide kijkje in de keuken van de schrijver en zijn/haar werk.

Weggejorist door een ijverige netmanager die het tijd vond voor iets anders. Ondanks bakken vol wanhopige protesten, van betrokken schrijvers, muzikanten en kijkers. Maar nee hoor, met de verrassende Nadia Moussaid als presentator, die het immers ook zo fantastisch had gedaan als vervanger voor de zwangere Jinek, zou het dik in orde komen. Een spraakmakende mix van kunst en cultuur voor alle lagen. Resultaat?
Een handjevol die hards kijkt, ongeveer net zoveel als naar een herhaling van ‘Kerkepad’ op de maandagmiddag.

Ik zag o.a. een uitgebreid gesprek met twee kunstenaars die paardenbloemzaadjes verzamelen, (je weet wel van die vederlichte helicoptertjes), om ze stuk voor stuk op ledlampjes te plakken en daar een ( ongetwijfeld zwaar gesubsidieerd) object..’Nee sukkel, installatie!’  van te maken. Ja, ja dat was een tijdrovend klusje maar bedoeld als allegorie voor het conflict tussen technologie en natuur.. Snappie?
Zo eeuwig zonde hoe met één arrogante pennenstreek een monument de nek wordt omgedraaid.Van Han Reiziger, Via Wim Brands naar de immer opgewekte Giovanca, die op zondagochtend duidelijk veel meer op haar plaats was dan nu bij Op1.

Mijn zondagochtend totaal naar de gallemiezen. Via muziek en boeken kachelde ik ongemerkt naar Buitenhof en zo studio Sport in, vooral als het regende.
Met dank aan de immer verbijsterende VPRO.

46EFE1C0-EA0A-43A3-AC8B-A06C26312A3D

Naakt

Het was vandaag de dag van Naakt Tuinieren
Er stond alleen een frisse noordenwind
Zoals bekend bepaald geen moederskind
Liet ik mijn zaakje in het briesje zwieren

Soms riep er een voorbijganger iets flauws
Maar meestal klonk er enthousiast applaus