image

Incas zo

Geachte wanbetaler, lieve klant
Ik moet u heden op iets attenderen
Daar wil ik mij oprecht voor excuseren
Maar er lijkt sprake van een achterstand

Heel jammer pannekoek, maar nou betalen!
Of moeten we het effe komen halen!

Incassobureaus beloven de toon van hun brieven te matigen en aan te sturen op soepele betalingsregelingen. Van dreigende taal raken de mensen in de stress en dat komt oplossingen niet te goede…

image

Keuzestress

De Volkskrant heeft alweer een nieuw meesterwerk gespot; ‘Master of None’ seizoen twee, vijf sterren en seizoen een is me totaal ontgaan.
Ik geef het op. Ik kijk niks meer. Het is gewoon teveel, mijn prikkeltolerantie wordt dagelijks geteisterd door weer een nieuwe titel die ik niet mag missen. De lijst met series waar ik niet over mee kan praten groeit me boven het hoofd. En het zijn allemaal twee of drie, soms zeven seizoenen van tien of twaalf afleveringen en dat keer vijftig minuten. Ik heb nog minstens twee extra levens nodig om te zien wat er al is en dan moeten ze acuut stoppen met updaten. Better call Saul, halverwege het eerste seizoen afgehaakt wegens te traag en tijdgebrek, nu alweer seizoen 3. House of Cards, al twee seizoenen achterop, Fargo schijnt geniaal te zijn. The OA, Sense 08, Modern Family, Louis CK, Narcos, Designated Survivor. Wat eerst, ik heb geen idee.
En dan heb ik het alleen nog maar over Netflix. Want HBO heeft Game of Thrones en Amazon Prime heeft die drie mannen met hun auto’s die er bij de BBC uitgegooid zijn.
En dan vergeet ik nog Popcorn Time, daar durf ik niet eens meer op te klikken. Honderden speelfilms waarvan ik ooit dacht ;’ Ja die wil ik ook nog even zien’. La la land, behangen met Oscars, op de plank. En een klassieker als Casablanca moet ooit ook nog en de hele Italiaanse Cinema is al tientallen jaren een gapend gat in mijn ontwikkeling. Wel stoer over meegepraat nauwelijks iets van gezien. Trailertje gescand, hoogtepuntjes op Youtube en hup weer weg.
Wat was het leven toch overzichtelijk met elke week een (1!) aflevering Breaking Bad bij de VPRO met als extraatje een teaser voor de volgende.
Daar kon je je op verheugen.
Maar alles is er en alles moet NU. Het leven is een lange Binge geworden. Maar als ik het een kijk mis ik het ander en dan zijn er ook nog 40 kanalen live tv.
Bas Heijne noemde dat in Buitenhof het lustprincipe vs het realiteitsbeginsel. De hedendaagse consument duldt geen beperkingen aan zijn wensen en begeertes en laat zich aan niemand iets gelegen liggen. Gevolg hyperindividualisme, verdwijnen van gemeenschapszin
en steeds kortere lontjes. Maar wat zit ik hier nou weer een stukje te schrijven, eigenlijk ook geen puf meer voor, moet even tussendoor want Amy Schumer, The Crown, Taboo…
Waar u de tijd vandaan haalt…

image

 

Boycot

Er stond een open brief in onze krant
Geen bot seksisme meer te accepteren
Te stoppen op Geenstijl te adverteren
Omdat je er verbaal wordt aangerand

Terecht, maar sterker had ik het gevonden
Als onder aan die lijst ook mannen stonden.

Ruim honderd vrouwen hebben in een open brief aan adverteerders aandacht gevraagd voor het seksisme en de intimidatie op Geenstijl en zustersite Dumpert. Zij vragen de bedrijven kritisch na te denken over de vraag of hun merk wel in die omgeving thuishoort.

image

 

Henry

Die foto, ik kan er uren naar kijken. Henry de crematiekeizer doet afstand en verlaat de politieke arena. Doodgeknuffeld door Rutte, wiens luidkeels uitgesproken trouw aan kansloze partijgenoten wel vaker het laatste zetje over de rand van het ravijn betekende.
Die blik, dat handje. Het is de kleine Henry uit groep 3 die op het punt staat met de bus op schoolreis naar Walibi te vertrekken. Mama staat tussen de andere vaders en moeders op het schoolplein en wuift hem bemoedigend toe. Maar het heimwee wentelt zich al in zijn buik ondanks het trommeltje met de extra dik belegde boterhammen, de twee gevulde koeken en het grote pakje choco.
En dan heb ik toch met hem te doen. Ja, het ging allemaal net zo lekker, gezellig met de makkers op de soos een biertje doen, beetje voorzitten, koersjes kijken en die 120 kilo’s zaten hem dankzij de maatpakken niet eens echt dwars. Altijd soepel gebleven, een huppeltje of twee op weg naar de bank ging nog moeiteloos.
In het verleden mooi gecashed, enne, mind you, zonder de regels te overtreden, want integer dat ben je niet maar een beetje.
En nu ‘oh bummer!’ die vreselijke Smit met zijn ‘Follow the money’, notabene zijn eigen lijfspreuk.
Teveel reuring, zelfs de act met de mini van zijn vrouw werkte niet meer.
‘Laat de Audi nou thuis Henry’, had ze gezegd, ‘dat staat poenig, eenvoud moet je uitstralen.’
En daar zit ie nou, met het stuur klem tussen zijn ribben nog even dat hele gedweeë zwaaitje. Dat was het dan. Afgefikt.

image

Stukjes

De krant heeft mij aan het verstand gepeuterd
Dat stukjes consumeren uit de neus
Vandaag de dag geldt als gezonde keus
U trekt een vies gezicht en denkt beteuterd

Aan wat u, om het stiekem te parkeren
Zojuist onder uw stoel hebt zitten smeren.

(Of alles wat u jaren onverdroten
Met duim en wijsvinger hebt weggeschoten.)

Volgens de laatste wetenschappelijke inzichten zorgt het eten van snotpulkjes voor een hogere weerstand tegen infecties.

 

image

Met de trein 5

Van het groepje dat een tweetal banken rechts voor me zit, is vanaf mijn plaats alleen de man op de hoek te zien. Hij wordt, aan het gesprek te horen, vergezeld door drie vrouwen. De wat bedeesde uitdrukking boven het dunne snorretje fluistert dat hij zich in de minderheid weet. Hij past op zijn woorden. Het zijn collega’s, de toon heeft een zweem van intimiteit maar is toch afstandelijk. Men kent elkaar, maar niet uitbundig.

Ze zijn op de terugweg van een workshop en wisselen hun ervaringen uit.
De cursusleider viel enorm mee. Vooral na het eerste bedrieglijke gezicht op een bos wild haar en een leren vliegeniersjack.
‘ Hij was zo betrokken’, teemt een van de vrouwen.
‘Ja, en zo lief, dat verwacht je niet’, zucht een ander.
De man doet met; ‘ En perfect op de hoogte’, een meer zakelijke duit in het zakje, maar zijn opmerking verkruimelt op de vloer van de coupé. Zoals hij ook genegeerd wordt als het gaat om het aanstaande jubileum van de hoofdvrouw in het gezelschap. Zij is nadrukkelijk aan het woord, zorgvuldig articulerend, op de besliste toon van iemand die gewend is uit te mogen praten.
‘ Ik heb gekozen voor een lunch, want die recepties zijn zo passé’, verklaart ze.
‘En veel gezelliger’, kwetteren de anderen.
Als het even later gaat over de ongevoeligheid van de afdeling Personeelszaken, die niet thuis geeft bij huiselijke omstandigheden, is de verontwaardiging alom.
Het snorretje ruikt een kans om zich van zijn meest empathische kant te laten zien en mompelt;
‘Dat mag toch niet, gewoon een gebrek aan inlevingsverm..’
‘Station Vathorst!’ , onderbreekt de speaker.
De vrouwen staan op en nemen afscheid, op de nonchalante manier van mensen die weten dat ze elkaar binnenkort weer tegen zullen komen.
Hij blijft zitten, tot Utrecht.
En morgen another day at the office.

image

 

Koningsdiner

Ook ik had me gemeld voor dat diner
Met Lex en Max een vorkje te gaan prikken
Daar konden ze me dag en nacht voor strikken
De datum zat me deze keer niet mee

Bij dit banket was ik helaas voorbarig
Men zei: ‘Nu weg of u bent nog niet jarig!’

Het koninklijk paar vierde de 50e verjaardag van Willem Alexander met een diner waarop 150 jarige landgenoten aanwezig mochten zijn.