D1E95374-059D-4542-8547-BF73099A7E17

 

Stop de Show..!

Ze is er weer! Zelfs na dat totaal ongepaste Kerstinterview waarin ze een podium gaf aan Laura H., het teruggekeerde Jihadbruidje. Je zou toch denken dat ook de meest onbenullige netmanager hierna minstens één wenkbrauw had opgetrokken.

Maar nee hoor, ze is er weer en geneert zich er ook niet voor om haar tenenkrommende mantra de ether in te slingeren: ‘Start de show’! Het eerste onheilspellende teken dat ze geen enkel gevoel heeft voor de catastrofe waar we met elkaar in zijn beland.

Margriet doet drie minuten over het formuleren van een simpele vraag en presteert het dan om de tafelgast na vier woorden in de rede te vallen en zich op het volgende slachtoffer te richten. ‘Start de show..’, je gelooft het niet!
Margriet leeft in de veronderstelling dat het in M niet zozeer gaat om de mening en de ervaringen van haar gasten, maar dat die het ideale voertuig zijn om haar de kans te geven haar eigen stem te horen.

Een heel jaar interviewcursus op het mediapark, psychotherapie, zweethutten, niks geholpen. Ze is nog steeds idolaat van zichzelf. En dat zullen we weten.
Margriet is de eerste talkshowhost in de geschiedenis die eigenlijk helemaal geen gasten nodig heeft. Zo eindigt het over een tijdje, aan een lege tafel spreekt ze het volk toe, een hele uitzending lang.

Ineens heeft het anker van 7 uur, dat tintelende gevoel van urgentie, even de vinger aan de pols van de samenleving, even kijken wie er is,  plaatsgemaakt voor het drijfzand van een verbaal incontinente vrouw die alleen ter eigen eer en glorie functioneert. Gevoed door een gemakzuchtige redactie die alle Twitter en FB fimpjes van gisteren in het programma plempte. Bas Heijne had ze allemaal al gezien. Wij ook, we zitten allemaal thuis, weet je nog Margriet?

Het was bittere armoe alsof je vanuit een sterrentent ineens buiten in de regen met een bamibal bij de Febo staat. Niet dat alle liflafjes die Matthijs serveerde me altijd het water uit de mond deden lopen, maar het verschil is zorgwekkend. Zeker gezien wat we nog met haar voor de boeg hebben.

Ik verhuis naar Binnenste Buiten, naar die  Alain met dat petje en dat gemaakte Franse nepaccentje, of Rail Away, maar alles beter dan M!

86E19981-B2D5-4D6F-8650-DD2EF8D9EE12

 

Fris

Een frisse neus. Iedereen moet tegenwoordig maar frisse neuzen halen. Rutte raadt het aan, Grapperhaus heeft het er over. Ze snappen dat een mens zo af en toe een frisse neus moet halen. Maar waar haal je die?
We spraken met een van de dappere kleine winkeliers die de ruggengraat van onze middenstand vormen.

Hoe gaat het hier meneer Fop?

‘Het is een gekkenhuis meneer Groenteman, iedereen wil ineens een frisse neus. Normaal kan ik in de winter de rolluiken wel laten zakken, maar nu staan ze in rijen  van drie voor de deur. De een wil een gok, de ander een dopje de volgende een wipneus en ik moet ze allemaal maar fris zien te houden. Dat is geen wassen neus wil ik maar zeggen. De snotneuzen, de loopneuzen, de wijsneuzen, de lange neus, ik kan ze allemaal wel uit de etalage halen. Kansloos!
Een enkeling zoekt nog  een verstopte neus, maar die zijn meestal snel gevonden. Het is kijken, rondneuzen en niet kopen. Dat rommelt maar in de bakken, en ik moet na sluitingstijd alle neuzen weer dezelfde kant op zien te krijgen.
Ik moet u eerlijk bekennen soms komt het me de neus uit.

Dat klinkt serieus.

Nou ja,  alle onderdelen voor het maken van een ommetje gaan in deze tijd wel hard. Hoe maak je een behoorlijk ommetje, dat weet geen mens meer. Ik heb verschillende bouwpakketten, voor beginners en gevorderden. Dat loopt lekker.

Nog ander assortiment waarvan u zegt…

Nou, de open doekjes die zijn nog gewild, maar er is niemand meer die bakzeil komt halen of bot wil vangen. Ja de fluitjes van 1 cent maar daar krijg ik geen brood mee op de plank.

Nu krijg ik toch de indruk dat u een loopje met me neemt.

Inderdaad meneer, u steekt uw neus in andermans zaken, dus heb ik u bij de neus genomen. Kijk zo..!

Wilt u daar wel van afblijven, niet doen, anderhalve meter, ga weg, hou op!

Die krijgt u niet meer terug!

4646E633-94F3-449D-88AD-21128F1B1763

Bitterbal

Daar hij nog niet genoeg bezongen is
Als metgezel van menig samenzijn
In klein verband of ook wel groot festijn
Voorzie ik met plezier in dit gemis

De ronde rakker gaat van hand tot hand
En ieder wil met liefde in hem bijten
Toch zou ik niet voor roekeloosheid pleiten
Want menigeen heeft zich aan hem gebrand

Een korrelige lauwe buitenkant
Verhult het smeulend vuur dat hem kan vullen
En daarna kun je even niet meer lullen
Je praatjes zijn ineens niet zo krokant

Maar met geduld en tederheid vooral
Laat hij zich rustig in de mosterd dopen
Je mond kan ook alweer een stukje open:
De schaal komt langs; ‘Ja glaag een bittelbal’.

DAC0180F-B027-4DA7-8608-9E86233FA999

De Groenteman sprak met enkele betrokkenen..)

Waterlanders

Bas Baantjes, Nederlands recordhouder vlinderslag korte baan, ligt armslingerend op het hoogpolige tapijt in de zitkamer van zijn appartement:
‘Ik ben bang dat ik het kwijt ben, als je de slag niet meer oefent en je komt in dat water terecht, dan lig je snel achterop en dat is dan einde verhaal met het oog op Tokyo. Ik lig hier 6 uur per dag te maaien. Daarna mag ik even in het ligbad voor het watergevoel, maar daar kom je niet in vooruit.
Het is een ramp.

Simone van der Keerpunt, lid van het estafetteteam, voorheen een struise atlete, zit sterk vermagerd en bleekjes op de bank met een flesje  Spa blauw.
Haar wedstrijd zwemsuit hangt als hobbezak rond haar ooit zo gevreesde torso:
‘Ik ben mijn watergevoel totaal kwijt, zelfs dit flesje vind ik eng. Maar ik moet er doorheen. Ik vrees zelfs dat ik opnieuw op moet voor mijn B-diploma. Ik heb beelden bekeken maar zo’n  zwembad is wel meer dan 2 meter diep, daar durf ik niet meer in!

Dirk-Jan Duiker, onze borstcrawl specialist en een geheide medaille kandidaat, moet al kotsen als hij zijn zwemslip ziet.
‘Die 10 meter onder water dat haal ik nooit, de hele klik is weg. Ik ben me electrisch gaan scheren, douchen is me al teveel. Is dat water nat?

De Zwembond overweegt bij monde van Voorzitter Bert Blok -‘jazeker een broer van’- een sportpsycholoog in te schakelen om het watergevoel in zijn sporters terug te brengen;
‘We moeten met elkaar wel het hoofd boven water zien te houden. Kijk het zijn topsporters, en nu hun  feestje in het water is gevallen, moeten we oppassen dat we het kind niet met het badwater weggooien. Dat voel ik aan mijn water.

Doet u wel voorzichtig? Het is een natte boel buiten.‘

 

 

 

 

294B575B-4D3C-4174-BAA0-E4606F0C6601

 

Corona verandert onze kijk op de wereld en onszelf. ‘We staan op een kruispunt’, zei de Britse econoom Ian Goldin tegen Peter Giesen. We kunnen linksaf of rechtsaf, we kunnen streven naar een zo snel mogelijk herstel van de status quo. Of we kunnen de pandemie gebruiken voor een radicale herziening van onze manier van leven (Column Bert Wagendorp VK maandag 23 maart)

Corona, en dan..?

De status quo, die nu zo gemist wordt en waar we zo snel mogelijk naar terug willen, zal in de post Corona wereld anders aanvoelen dan we verwacht hadden. Ongemakkelijk, unheimisch, niet zo comfortabel als eerst.

Natuurlijk zal er in eerste instantie genoten worden van de herwonnen vrijheid, ‘dancing in the streets’, maar niet zo overtuigend als we ons dat nu voorstellen.

We zijn ons dan, terugkerend naar die wereld van vroeger, bewust geworden van onze fundamentele kwetsbaarheid. Doorzingen in dezelfde melodie, bussiness as usual, zal door velen ervaren worden als vastzitten in dezelfde groef.

Beter lijkt het te  kiezen voor de onbekende horizon van een radicale verandering.

In wonen, werken, samenleven, consumeren, productie, recreëren. Anders omgaan met millieu, het ecosysteem, klimaatverandering. Vul maar in..

De grondtoon, de vibe in de samenleving zal veranderd zijn. De vraag is voor hoe lang en wat eruit voortkomt? Zeker is dat uw en mijn leven kantelt na 2020.

Als we krampachtig aan ons oude leven blijven hangen, de motor weer opstarten- in een hogere versnelling, want er is veel in te halen en goed te maken- spookt de dreiging van die andere 101 virussen en mutaties constant in ons achterhoofd. Net als de zeespiegel en het fijnstof. Want als de dolfijnen weer verdwijnen uit de kanalen van Venetië en de vervuiling op de plaatjes van Chinese industriegebieden weer vuurrood kleurt, als de mondkapjes weer voor de smog gebruikt moeten worden, zijn we er niks mee opgeschoten.

Als er een transitie wordt doorgezet weten we tenminste dat er iets gedaan wordt om in ieder geval de kans op een nieuwe pandemie of andere rampen te verkleinen.

Dat geeft motivatie en elan en dat is nodig, want de nieuwe generaties hebben andere dingen te doen dan ongerust en kwaad met spandoeken door de straten te marcheren.

Unite the world wil ik maar zeggen.

9D6A5753-DEDB-406D-9086-CA06934CF74E

De Hollander

Krijg toch allemaal de klere
Val voor mijn part allemaal dood
Als ik maar buiten kan flaneren
Geen mens die mij ooit wat verbood

Noodalert of mooie woorden
van de koning of premier
Ik doe of ik ze niet hoorde
Geef de middelvinger mee

Afstand houden, handen wassen
Rustig in de rij gaan staan
Zeggen dat ik op moet passen
Trek ik me geen reet van aan

Handgel dreigde op te raken
Rausde alles mee zonet
Kan ik dikke winst mee maken
Als ik ze op Marktplaats zet

Wanhoop in de ziekenhuizen
Aantal bedden opgeschaald
Niet zo over miezemuizen
Worden ze toch voor betaald

Mochten ze me komen halen
Met de ambulance mee
Eis ik dat ik zonder dralen
Voorrang krijg op de IC

Magere Hein die op komt draven
Geef ik nog een grote bek
En wanneer ze me begraven
Wil ik wel de beste plek!

75748249-7F78-4C2D-BA37-8E7F7A4EAC75

Buiten

Zonnetje staat te stralen, door het open raampje wappert frisse buitenlucht naar binnen. Buiten… Echt te link in ons geval. Zelfs met 2 meter afstand tot de medemens, die onbedoeld een fatale afloop kan veroorzaken.

Zelfs geen ommetje, geen boodschapje, ook niet met de haastig gescoorde plastic handschoentjes, niet meer nu het virus zich langdurig schijnt te kunnen nestelen op staal en karton. Dus ook geen Post NL meer met pretpakketten. Het net sluit zich.

Binnen… Binnen met zo’n twintig nog ongelezen meesterwerken, aangeschaft uit eerdere onbedwingbare hamsterzucht als het gaat om letters en papier. Binnen, met al die dvd’s. Nog in het hoesje, verzameld voor de heb. Binnen met die stapel Jazz elpees, die schreeuwen om ooit weer op de draaitafel te belanden. Binnen met Spotify, Netflix, Film 1, Cinemember, proefabbo op Videoland vanwege alle Bondfilms, YouTube, digi-kranten, ’Mombassa’ moet nog even ingestudeerd worden… Stukjes en Light Verse schrijven.
Binnen zou geen probleem moeten zijn het komende half jaar… Toch?

Naar BUITEN… Ik dender in korte broek de trap af met mijn nieuwe blauwe BATA-volleybalschoenen. Dubbele knoop in de veters, hoog opgetrokken kniekousen. Alles zit lekker strak en de zonovergoten middag is pas net begonnen. Onder de trap in het hok waar de zakjes antraciet liggen, de bal. De bedwelmende lucht van het kille rubber, ik druk hem tegen mijn borst.

De eerste harde stuit op straat. Vliegende kiep en drie corners is Penantie. Passeren via de gevel van de benedenhuizen, foute voorzet; zelf drie straten verder gaan halen. De eerste dreun op het raam van tante Bep die rood aangelopen voor het glas verschijnt, de plotselinge gloed op mijn wangen bij een goal…

Buiten. Is het onwerkelijk stil op straat. Geen fictie, geen serie maar Nu en Hier.